سفارت (193)

گفتگوی ویژه خبرگزاری صدای افغان(آوا) با دکتر نصیراحمد نور، سفیر جمهوری اسلامی افغانستان در تهران (بخش اول) Featured
Saturday, جدی 23 1396
افغانستان و ایران یک محور خوب برای همکاری‌ها و همگرایی منطقه‌ای اند/ حکومت وحدت ملی سازماندهی خوبتری به مذاکرات دو کشور داده است
 
دکتر نصیراحمد نور، سفیر کبیر جمهوری اسلامی افغانستان در ایران، در گفتگویی ویژه با خبرنگار آوا، با بیان این که روابط و همکاری های دو کشور در مقایسه با گذشته، شاهد پیشرفت و گسترش در همه عرصه ها بوده، با توجه به گفتگوها و مذاکرات استراتژیک دو کشور در شش ماه گذشته خاطرنشان کرد که این مذاکرات از زمان ریاست جمهوری حامد کرزی تاکنون جریان داشته، اما این مذاکرات در دوره فعلی حکومت وحدت ملی، خوب تر سازماندهی شده است.

به گزارش خبرگزاری صدای افغان(آوا) از تهران، آقای نور که بیش از ۲۳ سال در رأس ادارات داخلی وزارت خارجه و سفارت های افغانستان در کویت، قطر، مصر و حالا ایران فعالیت کرده، می گوید: "بدون شک میان دو کشور فرصت ها و منافع مشترک و همچنان چالش های مشترک وجود دارد. فرصت ها و منافع مشترک عمدتا در زمینه اقتصادی است که نه تنها در سطح دوجانبه، بلکه یک محور و اساس خوب برای همکاری ها و همگرایی های منطقه ای است. در اینجا پروژه های بسیار بزرگ منطقه ای مطرح است که محور اصلی آن ها عمدتا افغانستان و ایران است، بر این اساس، طبیعی است که هر قدر دو کشور همکاری بیشتری داشته باشند، همکاری های منطقه ای را تقویت و گسترش خواهد داد".

وی خاطرنشان کرد که افغانستان و ایران در بحث های امنیتی نیز چالش های مشترک دارند. موضوع تروریزم تهدیدی برای همه و به خصوص برای دو کشور است. از سوی دیگر موضوع قاچاق مواد مخدر و قاچاق انسان، تهدیدهای مشترک دیگری برای هر دو کشور و همچنان سایر کشورهای همسایه افغانستان و کل منطقه است.

سفیر افغانستان در ایران در مورد مذاکرات دو کشور در ۵ کمیته برای دست یابی به یک سند همکاری های جامع استراتژیک گفت: "از زمانی که این موضوع در زمان ریاست جمهوری جناب آقای کرزی مطرح شده، بحث ها ادامه داشته، پیش نویس هایی رد و بدل گردیده و مذاکرات جریان داشته، اما این مذاکرات در دوره فعلی حکومت وحدت ملی، خوب تر سازماندهی شده است".

به گفته وی، تاکنون این کمیته ها دو نشست در تهران و کابل داشته اند برخی تاریخ ها برای برگزاری نشست سوم در جمهوری اسلامی ایران پیشنهاد شده که زیر بحث است تا یک تاریخ مناسب و مورد تأیید برای هر دو طرف، تعیین شود. 

در زیر متن کامل بخش اول گفتگوی ویژه خبرگزاری صدای افغان(آوا) را با دکتر نصیراحمد نور می خوانید:
سوال: برای آشنایی بیشتر خوانندگان لطف کنید یک بیوگرافی مختصر خود را بیان کنید؟
نور: بنده بیش از ۲۳ سال است که در دستگاه دیپلماسی افغانستان مصروف خدمت هستم؛ در داخل وزارت خارجه و در رأس شعبات سیاسی و حقوقی و همچنان در رأس سفارت های افغانستان در کویت، قطر، مصر و حالا هم در جمهوری اسلامی ایران.

سوال: چند سال است در ایران حضور دارید؟
نور: حدود ۵ سال می شود.

سوال: از وقتی که شما به ایران آمدید و مسئولیت سفارت را به عهده گرفتید تا حالا که ۵ سال می گذرد، سطح روابط بین دو کشور شاهد چه تغییراتی بوده است؟
نور: در مجموع سطح روابط دو کشور در طی یک و نیم دهه اخیر، چه در دوره کاری من و چه قبل از آن، خیلی عالی و خوب بوده و این روابط خوب رو به گسترش است.

سوال: اما قطعا در ۵ سال گذشته تغییراتی در چگونگی روابط دو کشور به میان آمده، به خصوص با توجه به روند تحولات در دو کشور؟
نور: روابط و همکاری های دو کشور شامل عرصه های گوناگون می شود و خوشبختانه می توانیم بگوییم که در مقایسه با گذشته ما در همه عرصه ها شاهد پیشرفت و گسترش هستیم. ما شاهد بازدیدهای مقام های عالی دو کشور بوده ایم. بیش از یک سال می شود که ما شاهد امضای موافقتنامه سه جانبه چابهار هستیم که یک رویداد خیلی مهم، نه تنها در سطح روابط و همکاری های سه کشور افغانستان، ایران و هند، بلکه در سطح مبادلات تجاری و ترانزیتی در کل منطقه به حساب می رود.

سوال: با توجه به این مسائل، می توان گفت که تعریفی از منافع مشترک بین دو کشور وجود دارد؟ ما همواره بحث همکاری های اقتصادی منطقه ای را مطرح کرده ایم، اما فراتر از آن، بحث همگرایی منطقه ای وجود دارد. آیا منافع مشترک دو کشور به اندازه ای است که زمینه نزدیک شدن بیشتر دو کشور و همگرایی را فراهم کند؟
نور: بدون شک میان دو کشور فرصت ها و منافع مشترک و همچنان چالش های مشترک وجود دارد. فرصت ها و منافع مشترک عمدتا در زمینه اقتصادی است و نه تنها در سطح دوجانبه، بلکه همکاری های دو کشور می تواند یک محور و اساس خوبی برای همکاری ها و همگرایی های منطقه ای باشد. در اینجا پروژه های بسیار بزرگ منطقه ای مطرح است که محور اصلی آن ها عمدتا افغانستان و ایران است، بر این اساس، طبیعی است که هرقدر دو کشور همکاری بیشتری داشته باشند، همکاری های منطقه ای را تقویت و گسترش خواهد داد. همچنان ما در بحث های امنیتی چالش های مشترک داریم. موضوع تروریزم تهدیدی برای همه و به خصوص برای دو کشور است. از سوی دیگر موضوع قاچاق مواد مخدر و قاچاق انسان، تهدیدهای مشترک دیگری برای هر دو کشور و همچنان سایر کشورهای همسایه افغانستان و کل منطقه است. در همه این زمینه ها میان دو کشور تماس ها، همکاری ها و نشست هایی وجود داشته و دارد.

سوال: در سال های اخیر ما بیشتر در حوزه مسائل اقتصادی با ایران وارد شده ایم تا مسائل سیاسی، امنیتی و حتی فرهنگی. نوع نگاه حکومت افغانستان در سطح کلان نسبت به ایران چیست؟ ما فقط می خواهیم بحث مسائل اقتصادی را در پیش بگیریم؟ و با توجه به حضور امریکا و ناتو در کشور، می خواهیم بحث نزدیکی سیاسی و امنیتی به حاشیه برود و کنار گذاشته شود؟
نور: در همه زمینه ها همکاری، تماس ها و ارتباط وجود دارد، در بخش های امنیتی هم تهدیدهای مشترکی وجود دارد که نمی شود آن را نادیده گرفت. در رابطه به حضور ائتلاف بین المللی در افغانستان، ما در طول ۱۶ سال گذشته بارها نشان دادیم که روابط دوجانبه ایران و افغانستان زیر تأثیر عامل سومی و خارجی قرار نگرفته و نمی گیرد. خوشبختانه این موضوع را دوستان بین المللی افغانستان هم درک کرده و هیچ گاهی در این مسائل دخالت نکردند. افغانستان نیز به عنوان یک کشو مستقل اجازه نمی دهد یک کشور سومی در رابطه با تعیین سیاست خارجی اش، دخالت کند و آنچه که منافع ملی و منافع امنیتی افغانستان ایجاب کند، افغانستان در آن راه گام برمی دارد. ایران یک همسایه بسیار مهم در همه زمینه ها برای ما است و در طول این مدت روابط با ایران در همه عرصه ها بوده، هست و رو به گسترش هم می باشد.

سوال: اما در حوزه اقتصادی بیشتر مجال گسترش پیدا کرده تا سایر حوزه های دیگر؟
نور: طبیعی است، سیاست دولت افغانستان بیشتر سیاست اقتصادمحور است، این نه تنها با جمهوری اسلامی ایران، بلکه ما همین دید را با همه همسایگان داریم. ما به این باور هستیم که نه تنها توجه به بخش توسعه اقتصادی یک امر ضروری است، بلکه پیروزی در این عرصه، می تواند ممد پیروزی در عرصه امنیتی هم باشد. یکی از عوامل ناامنی که گروه های تروریستی و افراطی می توانند با استفاده از آن سربازگیری کنند، بحث بیکاری و مشکلات اقتصادی است، هرقدر ما در این عرصه موفقیت داشته باشیم، بدون شک می توانیم بازتاب مثبت آن را در سایر عرصه ها از جمله در عرصه امنیتی ببینیم.

سوال: پس رد می کنید که عوامل خارجی در سیاست خارجی ما در قبال ایران تأثیرگذار بوده است؟ در کنار آن و در بحث عوامل داخلی، برخی گروه ها در داخل کشور وجود دارد که چندان عقلامند نیستند ما یک رابطه گسترده را با ایران داشته باشیم؟
نور: اینجا بحث سیاست رسمی دولت است که من خدمت شما عرض کردم، افغانستان خصوصیت خود را دارد که در آن فعالیت های سیاسی، فکری و آزادی بیان مصوون و محفوظ است، هرکس می تواند اظهار نظر کند، شاید هیچ کشوری خالی از گروه های خرد و کوچکی نباشد که نظرات همسو با نظر جمعی ندارند، اما نظر آن ها، نظر رسمی دولت ها نیست، ولی حضورشان را کسی نادیده گرفته نمی تواند و در همان سطحی که هستند، اظهار نظر می کنند.

سوال: در مدت پنج سالی که شما در اینجا هستید، از نظر شما نوع نگاه ایران به افغانستان در سطوح مختلف چه بوده است؟ 

نور: دید همین است که باید از فرصت ها و زمینه های همکاری که به نفع دو کشور است، در عرصه های مختلف استفاده کنیم. دید موجود، یک دید دوجانبه است، زیرا در روابط دوجانبه، دید یک جانبه موثر واقع نمی شود، بلکه زمانی به ثمر می رسد که دو کشور در عرصه های مختلف تفاهم و توافق داشته باشند. ما که احساس کردیم و دیدم، تأکید جانب جمهوری اسلامی ایران در عالی ترین سطح این بوده که بهترین روابط را در همه زمینه ها با افغانستان داشته باشند. 

سوال: در سال های آخر دوران آقای کرزی، تلاش هایی صورت گرفت که ما به یک سند همکاری های جامع استراتژیک با ایران دست پیدا کنیم که با انتخابات ریاست جمهوری مواجه شد و به تعویق افتاد. در حکومت وحدت ملی نیز رییس جمهور پس از سفر به تهران خواستار بازبینی مذاکرات صورت گرفته شد و در نهایت با یک تأخیر دو و نیم ساله، مذاکرات میان دو کشور برای دست یابی به یک سند همکاری های جامع استراتژیک آغاز شد. چرا این همه تأخیر در این زمینه وجود داشته است؟
نور: وقتی شما دنبال یک سند مهمی که از نامش پیداست؛ سند همکاری های جامع بلندمدت، هستید، طبیعی است تهیه این سند که همه عرصه ها را در برمی گیرد، زمان گیر باشد تا مسائل با جزییات کارشناسی و پخته شود و در عمل دچار موانع نگردد. از همان زمانی که این موضوع در زمان ریاست جمهوری جناب آقای کرزی مطرح شده، بحث ها ادامه داشته، پیش نویس هایی رد و بدل گردیده و مذاکرات جریان داشته، اما این مذاکرات در دوره فعلی حکومت وحدت ملی، خوب تر سازماندهی شده که نشان از اراده جدی جانب افغانستان است که می خواهد این سند به بهترین وجه تکمیل شود. بر همان اساس، کار روی این سند همکاری های جامع جریان دارد. به دنبال سفر ماه ثور سال جاری ۱۳۹۶ جناب آقای دکتر ظریف به کابل، ۵ کمیته تشکیل شد که این کمیته های مشترک، همه زمینه ها و ساحه های همکاری میان دو کشور را در بر می گیرند، تاکنون این کمیته ها دو نشست در تهران و کابل داشته اند. بر اساس تفاهم میان دو کشور، تا زمانی که این کمیته ها به یک توافق نهایی دست می یابند، به نشست های متناوب خود در تهران و کابل ادامه می دهند. توافقاتی که در این کمیته های مشترک صورت می گیرد، در نهایت درج سند جامع همکاری های بلندمدت دو کشور خواهد شد. 

سوال: من یک مصاحبه با سخنگوی وزارت امورخارجه ایران پس از تشکیل این کمیته ها داشتم، آن ها به صورت ضمنی مطرح می کردند که جانب افغانستان در گذشته برای تشکیل این کمیته ها و مذاکرات علاقه کمتری داشته و ما بیشتر روی مسأله چابهار کار کردیم. در این زمینه شاید برخی عوامل داخلی و خارجی وجود داشته باشد. دید شما چیست؟ 
نور: مذاکرات به صورت بسیار صمیمی جریان دارد، ما امیدوار هستیم که کمیته ها به توافق می رسند، اما طبیعی است که برای چنین اسنادی بحث های دقیق تر و ریزتر صورت بگیرد.

سوال: پس حکومت مصمم است روابط خود با ایران را به سطح روابط استراتژیک بلندمدت ارتقا دهد؟
نور: بله و مذاکرات در این مسیر جریان دارد.

سوال: مذاکرات عملا در سه کمیته فرهنگی، اقتصادی و اموراتباع به خوبی پیش رفته، اما در دو کمیته امنیتی و سیاسی و آب ها با مشکلاتی همراه بوده است. در حاشیه کنفرانس بین المللی افغانستان شناسی در تهران معاون وزارت امورخارجه ایران و مسئول تیم مذاکرات از وجود چند مشکل در روند مذاکرات به خصوص در کمیته آب سخن گفته بود.
نور: بنده که در اکثر نشست ها حاضر بودم، دیده ام که مذاکرات در فضای بسیار صمیمی و تفاهم جریان دارد، اینجا موضوع اختلاف مطرح نیست، چون شرایطی به وجود آمده که ما به یک سند برسیم و طبیعی است که دو طرف دیدگاه ها و مسائل خود را مطرح می کنند. این قرار نبوده که یک جانب پیش نویسی را از قبل تهیه کند و دو جانب بیایند آن را امضا کنند، بنابراین طبیعی است بحثی که مطرح می شود، موشکافی شده و جوانب مختلف آن دیده می شود. بسیاری از مسائل مانند مسأله ای که شما فرمودید، مثل آب، یک مسأله ساده نیست، کارشناسی نیاز دارد و ما باید جوانب مختلف را ببینیم، ولی در مبدأ تفاهم شده این کارها مرحله به مرحله صورت بگیرد، اما در همه کمیته ها از جمله در کمیته آب، پیشرفت های بسیار خوبی در مجموع صورت گرفته است.

سوال: اما این مسائل سبب شده که روند مذاکرات یک کمی بطی و کند شود؟ در ابتدا قرار بود که این مذاکرات در شش ماه به نتیجه برسد، اما تاکنون برای دو نشست بیش از شش ماه زمان گذشته و هنوز دور سوم مذاکرات هم برگزار نشده است.

نور: ما در ظرف این شش ماه توانستیم دو دور از مذاکرات را در تهران و کابل داشته باشیم. همین حالا هم برخی تاریخ ها برای برگزاری نشست سوم پیشنهاد می شود. شما می دانید که در رأس کمیته ها و همچنان در عضویت این کمیته ها، مقام های بلندرتبه دو کشور قرار دارند و این مسأله جدیت دو کشور را نشان می دهد، اما احیاناً ارتباطات کاری این مقام ها سبب شده که مثلا یک نشست در یک تاریخ پیشنهادی برگزار نشود، ولی در نهایت نشست برگزار شده و ما انشالله نشست های آینده را که نیاز باشد، برگزار خواهیم کرد. 

سوال: دور سوم مذاکرات دو کشور کی برگزار خواهد شد؟ پیشنهاد شما چه بوده است؟
نور: مطابق تفاهمی که صورت گرفته، دور سوم مذاکرات باید در جمهوری اسلامی ایران برگزار شود. برخی تاریخ های پیشنهادی داده شده که زیر بحث است تا یک تاریخ مناسب و مورد تأیید برای هر دو طرف، تعیین شود. 

سوال: با توجه به این مسائل فکر می کنید چند ماه دیگر را در برخواهد گرفت که دو کشور بتوانند به سند همکاری های جامع استراتژیک برسند؟
نور: نکته مهم این است که مذاکرات آغاز شده و مسیر خود را به شکل طبیعی و مثبت طی می کند. در این گونه مذاکرات نمی توان یک تاریخ دقیق را برای پایان گفتگوها گذاشت، ولی امیدوار هستیم هرچه زودتر زمانی که مذاکرات نیاز دارد، در بر بگیرد و دو طرف بتوانند به تفاهم برسند.

سوال: تا چه اندازه طرف ایران مطمئن و جدی است که گفتگوها میان دو کشور به نتیجه می رسد. در طول ماه های گذشته مسأله مذاکرات میان دو کشور بازتاب رسانه ای در داخل ایران نداشته و شاید این مسأله ناشی از عدم اطمینان کافی برای به نتیجه رسیدن مذاکرات باشد.
نور: نه! کاملا امیدواری وجود دارد که با احترام به منافع مشروع دو کشور، انشالله به تفاهم برسیم.

دیدار و ملاقات سفیر کبیر افغانستان با رئیس و معاونان دانشگاه شهید بهشتی Featured
Saturday, جدی 16 1396

 دکتور نصیر احمد نور، سفیر کبیر و نماینده فوق العاده جمهوری اسلامی افغانستان در تهران روز سه شنبه مورخ 12 جدی 1396 مطابق با 2 ژانویه 2017 با حضور در دانشگاه شهید بهشتی با دکتر سید حسن صدوق، رئیس، دکتر صمد حاج جباری، معاونت دانشجویی، دکتر امیرسعید شیرانی، مدیر دفتر همکاری‌های علمی بین‌المللی و همچنین دکتر قلم قرآنی، مسئول بخش پذیرش و هدایت تحصیلی دانشجویان بین المللی این دانشگاه دیدار و ملاقات نمودند.

سفیر محترم کشورمان در این دیدار ضمن قدردانی از همکاری های علمی و فرصت های فراهم شده توسط این دانشگاه به منظور تحصیل دانشجویان افغان، در زمینه گسترش همکاری های علمی، آموزشی و تحصیلی دو کشور و فرصت ها و پتانسیل های موجود در این زمینه با توجه به حسن همجواری و همزبانی دو کشور گفتگو نمودند.

دکتور نور در بخش دیگر سخنان خویش به بیان مسائل و مشکلات دانشجویان افغان در این خصوص پرداختند و خواستار همکاری متقابل این دانشگاه در تسهیل و رفع مسائل مطرح شده گردیدند.

دکتر صدوق و معاونین محترم حاضر در این نشست صمیمانه نیز ضمن بیان زمینه های همکاری های بیشتر دو کشور در حوزه دانشگاهی، نظر مساعد و حمایتی خویش را به منظور رفع مشکلات و ایجاد زمینه های بیشتر تحصیل دانشجویان افغان در این دانشگاه مطرح ساختند.

پیام تسلیت و همدردی سفارت افغانستان به خبرگزاری صدای افغان (آوا) Featured
Saturday, جدی 09 1396

 منبع: خبرگزاری آوا

 سفارت جمهوری اسلامی افغانستان در تهران و هارون نجم پور، مستشار وزیرمختار و معاون سفیر در تماس با مسئولین خبرگزاری صدای افغان (آوا) در تهران، ضمن ابراز همدردی و تسلیت به مناسبت حملات تروریستی امروز پنج شنبه مورخ 7 جدی 1396 بر دفتر خبرگزاری صدای افغان (آوا) و مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان در کابل، آن را به شدت محکوم کردند.

در پیام آقای نجم پور آمده است که بدون شك این حملات، كار غيرانساني و غيراسلامي و جنايتی عليه بشريت است. هدف اين گونه حملات تفرفه افگني و ايجاد نفاق بين مردم افغاستان  است، اما مردم افغانستان با شناخت از ماهيت تروريستان، فريب شان را نمي خورند و اين گونه رفتارها باعث ايجاد فتنه نخواهد شد. به گفته معاون سفیر افغانستان، حمله به نهادهاي فرهنگ نشان دهنده عمق جهالت و دشمني ترويستان با فرهنگ و تمدن است.

براي شهدا، بهشت برين و براي بازماندگان شان صبر مي خواهيم و آرزوي صحت يابي سريع زخميان را داريم.

دیدار و ملاقات تعارفی سفیر کبیر افغانستان با سفیر سوئیس در تهران Featured
Wednesday, قوس 29 1396

زمان: چهارشنبه 29 قوس 1396 مطابق با 20 دسامبر 2017

مکان: مقر سفارت

دکتور نصیر احمد نور، سفیر کبیر و نماینده فوق العاده جمهوری اسلامی افغانستان در تهران روز چهارشنبه مورخ 29 قوس 1396 مطابق با 20 دسامبر 2017 با آقای مارکوس لایتنر سفیر جدید التقرر کشور سوئیس در تهران دیدار و ملاقات نمودند.

بحث و تبادل نظر در رابطه با تحولات افغانستان و منطقه از محورهای عمده گفتگوهای دو جانب بود.

دیدار رئیس و اعضاي گروه دوستی پارلمانی جمهوری اسلامی افغانستان با جمهوری اسلامی ایران با نمایندگان مهاجرین در سفارت افغانستان Featured
Monday, قوس 27 1396

  زمان : شنبه مورخ 25 قوس 1396 مطابق با 16 دسامبر 2017

مکان: مقر سفارت افغانستان در تهران

جلسه دیدار و گفتگوی رئیس و اعضاي گروه دوستی پارلمانی جمهوری اسلامی افغانستان با جمهوری اسلامی ایران با نمایندگان مهاجرین روز شنبه مورخ 25 قوس 1396 مطابق با 16 دسامبر 2017 در مقر سفارت افغانستان در تهران برگزار شد.
جناب دکتور نصیر احمد نور، سفیر کبیر و نماینده فوق العاده کشورمان در آغاز این نشست ضمن عرض خیر مقدم به نمایندگان محترم پارلمان کشورمان، این فرصت را ارزشمند دانسته و افزودند تلاش همیشگی سفارت بر آن بوده که زمینه را برای چنین نشست ها و دیدارهای بدون واسطه ی مهاجرین عزیز با نمایندگان و مقامات کشورمان فراهم سازد.
جناب آقای داود کلکانی رئیس گروه دوستی پارلمانی افغانستان با ایران و نماینده مردم کابل در پارلمان به نمایندگی از وکلای حاضر در این نشست با نمایندگان مهاجرین تأکید داشتند که ما وکلا همیشه در پارلمان تلاش کردیم که مطابق با قانون اساسی افغانستان از اتباع افغانستان خارج از کشور دفاع کنیم؛ چرا که این مهم، مسئولیت دولت افغانستان است و کوشش می کنیم از مشکلات مهاجرین و از حقوق شان در کشورهای مختلف مطلع باشیم و در جهت رفع آن ها در راستای مسئولیت های خویش تلاش نماییم.
جناب آقای محمد عبده، عضو دیگر مجلس نمایندگان کشورمان نیز در سخنانی خاطرنشان ساختند که با توجه به وسعت حضور مهاجرین افغانستانی در ایران، دولت افغانستان مسئولیت بزرگی برای رفع مشکلات آن ها به عهده دارد و باید با تمام توان کوشش کند.
طی این نشست نمایندگان محترم مهاجرین از ولایات و مناطق مختلف به بیان مسائل، مشکلات و دیدگاه های خویش پرداختند.

سفیر محترم کشورمان در گفتگو با روزنامه "شرق" Featured
Monday, قوس 20 1396

 گفت و گو با سفیر افغانستان در ایران

دید بلندمدت داشته باشیم نه فرصت‌طلبانه
لیلا ابراهیمیان
منبع : روزنامه شرق

ایران‌زمین، سفارت افغانستان؛ باید به سمت سالن بزرگ، محل برگزاری جلسات رسمی قدم برداشت در میان فرش قرمزرنگ. تقریبا نصف سالن به رنگ سبز فیروزه‌ای است؛ هم‌رنگ کت و شلوار خود میزبان. در راهروی ورودی، چند عکس روی دیوار به تزيین نشسته است؛ عبدالله‌عبدالله، محمداشرف غنی و در میان این دو، احمدشاه مسعود، ملقب به «شیر دره پنجشیر»؛ تصویری به اندازه تاریخ مجاهدت افغانستان. در میان قاب‌های متعدد از تصاویر مردان تاریخ در یک سو و اتاق پذیرایی در انتهای دیگر سالن، میزی بزرگ با رومیزی سبز چیده شده است، طوری که آدم را یاد مراسم شام، مراسم گردهمایی‌های هم‌مدرسه‌ای‌ها و هم‌دانشگاهی‌های قدیمی می‌اندازد. در این فضای صمیمی؛ فضا به صحنه سرد دیپلماتیک هیچ شباهتی ندارد و نصیر احمدنور، در مقام سفیر افغانستان در تهران، بیشتر از اینکه سیاست‌مدار باشد، تنه به ادبا و شعرا می‌زند. شعر خوب می‌خواند و وقتی از حافظ، سعدی، مولانا، صائب‌تبریزی و فردوسی می‌گوید، مروارید بر چشم فرومی‌نشاند. در مقابل فارسی‌زدایی در افغانستان، شعری از «نجیب باور»، شاعر جوان افغانی  را تا انتها و تندتند، مانند شاگردی تیزهوش در مقابل معلم سخت‌گیر می‌خواند: «زادگاهِ رستم و شاهان ساسانی یکی است/ شوکت شهنامه و فرهنگ ایرانی یکی است... . مرزها دیگر اساس دوری ما نیستند/ ‌ای برادر! اصل ما را نیک می‌دانی یکی است» «تاجیکی»، یا «فارسی»، یا خویش پنداری «دری»/ این زبان پارسی را هرچه می‌خوانی، یکی است!» او این‌چنین از دامن هم‌کیشان خود اتهام‌زدایی می‌کند در دفاع از زبان فارسی. گوشه دیگر اتاق، تلویزیونی با قاب مشکی مدام خبرهای روز را از افغانستان پخش می‌کند؛ تصویر زنی با لباس‌های پررنگ‌وجلا که بیننده را بیشتر با الوان زندگی آشنا می‌کند تا فضای ترور و خشونت در میان شهرهای کابل، قندهار، بلخ، مزارشریف و دیگر شهرهای افغانستان. ٤٠ سال است که افغانستان در دامن جنگ گرفتار است و احمدنور هم به آن اشاره می‌کند. او باحوصله از اقتصاد می‌گوید؛ از بندر چابهار که امید به آن بسته‌اند. از آب و حقابه هیرمند که موضوع اختلاف ایران و افغانستان است؛ از تروریست‌ها در افغانستان و سیاست داخلی آنها. پاسخ همه را مانند کتابی در مقابل دارد. دستگاه سیاه سونی ضبط صدا که خاموش می‌شود، او میهمان را به چای سبزی دعوت می‌کند و درباره افغانستان به افسوس می‌گوید: «افغانستان نه این است که می‌بینید؛ ٤٠ سال قبل این کشور نماد پیشرفت و آبادانی بود؛ زنان نه در بند که آزاد بودند...». به احزاب افغانستان که اشاره می‌کند، او هم به یک نکته کلیشه‌ای می‌رسد: «توسعه‌نیافتگی و جهان سوم»...، اما دل به آینده دارد، شاید او هم دل به جوانان کشورش بسته باشد؛ می‌گوید خاورمیانه تاریخ پردردی دارد و سکوت همراه با لبخندی تلخ پایان‌بخش این گفت‌وگوست.

‌چابهار حوزه مشترک سرمایه‌گذاری میان سه کشور ایران، افغانستان و هندوستان است؛ نتیجه این همکاری سه‌جانبه به کجا انجامیده؟
ایران و افغانستان دو کشور دوست، برادر، همسایه و هم‌فرهنگ هستند که زمینه و ظرفیت بالایی برای همکاری دوجانبه و چندجانبه در سطح منطقه‌ای دارند؛ این ظرفیت‌ها در عرصه اقتصادی بالاتر هم هست. برای استفاده از بندر چابهار، در خرداد سال گذشته موافقت‌نامه‌ای بین سران سه کشور ایران، هندوستان و افغانستان به امضا رسید. کارهای تأسیساتی انجام شده است؛ خوشبختانه حدود چند روز قبل فاز یک بندر چابهار افتتاح شد و چند هفته قبل، از نخستین کشتی که محموله گندم اهدایی هندوستان به افغانستان را حمل می‌کرد دیدن کردم. درواقع در ماه گذشته قسمتی از گندم هند از بندر چابهار به مقصد افغانستان ترانزیت شده که می‌تواند تأیید‌کننده این عملیات برای بهره‌برداری سریع باشد. من سال گذشته هم به چابهار رفته بودم، در این بندر کشتی‌های صد‌هزارتنی می‌توانند پهلو بگیرند؛ ظرفیت این بندر به نسبت سال گذشته از دو‌میلیون تن به ٨,٥‌ میلیون تن در سال افزایش یافته است. این پروژه در حال پیشرفت است؛ البته این پروژه به نفع هر سه کشور است و می‌تواند منطقه را به کشورهای دیگر هم ارتباط دهد. هندوستان و سایر کشورها از طریق این بندر می‌توانند با آسیای میانه، قفقاز و جنوب روسیه و برعکس آن به هم وصل شوند. طبیعی است بیشترین فایده و سود این طرح از بُعد اقتصادی، استراتژیک و ژئوپلیتیک به‌نفع کشور میزبان است و کشورهای افغانستان و هندوستان و سایر کشورها هم از این همکاری فایده خواهند برد. ما با کشور هندوستان هم مناسبات تاریخی- اقتصادی چشمگیری داریم. هند هم، مانند افغانستان علاقه‌مند است که این بندر فعال و چابهار به‌عنوان بندر محوری در منطقه مطرح شود.
‌حجم سرمایه‌گذاری ایران، افغانستان و هندوستان به تفکیک در این بندر چقدر است؟
تاکنون بیش از ٢٣٠‌میلیون دلار از طرف هندوستان سرمایه‌گذاری شده ولی عمده سرمایه‌گذاری از طرف ایران است. بخش خصوصی افغانستان هم با تمام توان در این منطقه کار می‌کنند تا این بندر بین‌المللی شده و سیستم کشتیرانی در این منطقه فعال‌تر شود. ما باید تلاش کنیم این بندر فقط مختص واردات نباشد بلکه باید بندری باشد که واردات و صادرات باهم انجام شود؛ یعنی این‌طور نباشد که فقط کالاهای هندوستان از این بندر به افغانستان وارد شود، بلکه باید سهم صادرات و واردات هر دو به یکسان ارتقا یابد. به‌ويژه صادرات افغانستان که بیشتر محصولات کشاورزی باغداری است، مورد توجه باشد. از طرفی به‌غیر از سه کشور هم‌پیمان، کشور ازبکستان و سایر کشورهای آسیای مرکزی هم بسیار مشتاق‌اند كه این بندر تکمیل شده و به بهره‌برداری برسد تا آنها بتوانند از طریق خط آهن به این بندر وصل شوند.
‌خط آهن ازبکستان به افغانستان الان در چه شرایطی قرار دارد؟
خط آهن ازبکستان تا مزار شریف، مرکز استان بلخ، در افغانستان رسیده است؛ ما تلاش می‌کنیم این خط آهن تا هرات برسد؛ از طرفی خط آهن خواف-هرات هم قرار است در آینده نزدیک افتتاح شود و با وصل‌شدن خط آهن مزار شریف به هرات این مسیر مواصلات تاریخی خواهد بود.
‌چقدر زمان لازم است كه خط آهن ازبکستان تا هرات تکمیل شود؟
از «ترمذ»، شهر بندری ازبکستان تا مزار شریف حدود ٧٥کیلومتر راه است که به خط آهن متصل شده است و خط آهن خواف – هرات هم حدود ١٩٠کیلومتر طول دارد که سه فاز آن تکمیل شده است. کارهای تدارکاتی فاز چهارم این طرح هم در حال انجام است. البته تا پایان تکمیل فاز چهارم منتظر نمی‌مانند. فاز سوم تا منطقه «غوریان» رسیده است و این منطقه را به‌عنوان بندر درنظر گرفته و در اینجا بارگیری انجام می‌شود. ادامه این پروژه از هرات تا مزار شریف کار بسیار بزرگی است که در سطح اراده دوجانبه و چندجانبه مطرح می‌شود. مسئولان برای همکاری در این پروژه تلاش می‌کنند تا تفاهم‌نامه‌هایی امضا کنند.
‌از خرداد سال گذشته بارها خبر بهره‌برداری از بندر چابهار مطرح شده است؛ مشکل این به‌تعویق‌افتادن طرح چه بود؟
بدون شک بحث فنی، مسئله توسعه بندر و بالابردن ظرفیت آن مورد بحث بود و دلیل این تعویق‌ها هم جز این نبود. البته کار پیشرفت زیادی داشته است؛ امیدواريم دولت و بخش خصوصی دو کشور در توسعه این بندر تلاش کرده تا این بندر به‌عنوان بندر مادر برای صادرات و واردات توسعه یابد. ما برای این بندر آینده درخشانی را پیش‌بینی می‌کنیم و این بندر نقش مهمی در همکاری و همگرایی منطقه‌ای خواهد داشت.
‌به‌غیر از همکاری در بندر چابهار، مناسبات همکاری که بین ایران و افغانستان مطرح است، شامل چه حوزه‌هایی است؟
مناسبات اقتصادی ما با ایران درمقایسه با گذشته خیلی خوب است؛ البته حجم مناسبات با ظرفیت و اراده همکاری دو کشور فاصله دارد.
‌مانع کدام است؟
برخی از این موانع داخلی است و برخی هم به موانع خارجی برمی‌گردد؛ افغانستان هنوز هم درگیر جنگ با گروه‌های تروریستی بین‌المللی است. درحال‌حاضر آنچه ارقام نشان می‌دهد صادرات ایران به افغانستان جایگاه اول را دارد. در سال‌های گذشته این جایگاه را پاکستان در اختیار داشت ولی فعلا این جایگاه سال گذشته به ایران تعلق گرفت. امیدواریم قدر این تحول شناخته شود و بخش خصوصی تلاش کند با صادرات کالاهای باکیفیت و با درپیش‌گرفتن راه و رویه دوسویه و امین، با طرف معاملاتی افغانی به کار ادامه دهند تا شهرت این برندها و جایگاه بازرگان‌های ایران حراست شده و این روابط روزبه‌روز بیشتر شود.
‌تراز تجاری ایران و افغانستان چگونه است؟
روابط تجاری ایران و افغانستان کاملا یک‌جانبه است؛ به‌این‌صورت اگر ایران بخواهد جایگاه خود را در تجارت با افغانستان حفظ کند، باید مبادلات دوجانبه و دوسویه انجام شود. ولی در شرایط حاضر صادرات ایران به افغانستان ٢,٥ تا ٣‌ میلیارد دلار در سال است و صادرات افغانستان به ایران رقم کوچک ٣٠ تا ٥٠‌میلیون دلار است. البته افغانستان شرایط خاص خود را دارد. افغانستان کشوری جنگ‌زده است و ازسویی هم‌زمان در حال پیکار با گروه‌های تروریستی است. ازطرف‌دیگر موانعی برای صدور برخی کالاها وجود دارد. امیدواریم این موانع برطرف شود تا صادرات افغانستان به ایران و از مسیر ایران به کشورهای مقصد ترانزیت شود. در حوزه مناسبات اقتصادی بین دو کشور فرصت و ظرفیت بالایی وجود دارد. خیلی از شرکت‌های ایرانی چون شرکت‌های مهندسی-عمرانی در افغانستان کار می‌کنند؛ صنایع غذایی ایران در افغانستان جایگاه خوبی دارد. باید به این توجه شود که اگر به دید بلندمدت، نه مقطعی و فرصت‌طلبانه، به این شرایط و همکاری توجه شود می‌تواند این رابطه همکاری بادوام باشد. درغیراین‌صورت چون بازار افغانستان بازار رقابتی است و افغانستان با کشورهای متعددی رابطه دارد و هر کشوری که با هدف سود دوسویه با ارائه کالاهای باکیفیت و با رویه امانت‌داری با افغانستان همکاری کند، تاجران آن کشور می‌توانند در بازار افغانستان نقش برتری برعهده گیرند.
از هامون تا مسئله هیرمند
‌مسئله آب به‌خصوص حقابه هیرمند بین ایران و افغانستان در تاریخ روابط دو کشور با فراز و فرودهایی مطرح است؛ در شرایط حاضر مهم‌ترین مسئله بین دو کشور در این حوزه چیست؟ درباره حقابه تاریخی هیرمند گفته می‌شود به دلیل عدم پایبندی افغانستان به این توافق، ممکن است تنش‌های غیرضروری بین دو کشور دوست ایجاد شود. چه حساب‌وکتابی در راهبرد افغانستان وجود دارد؟
بین ایران و افغانستان در حوزه آب هیرمند هیچ مشکلی وجود ندارد؛ هر دو کشور متعهد به معاهده ١٣٥١ هستند که میان دو کشور به امضا رسیده و مراحل قانونی خود را در دو کشور طی کرده است. معاهده سال ١٣٥١ نافذ است و هر دو کشور به مفاد این معاهده پایبند هستند. مشکل اصلی این است که در سطح منطقه و در دنیا موضوع تغییر اقلیم، بالارفتن حجم استفاده از آب و کاهش بارندگی مطرح است. زندگی ٥٠،٤٠ سال قبل با زندگی امروز اصلا قابل مقایسه نیست. پروژه‌های شهرسازی، کشاورزی، صنعتی توسعه‌یافته نیاز به آب را چند صد برابر بیشتر کرده؛ در مقابل میزان بارندگی خیلی کمتر شده است. اقلیم هم به‌گونه‌ای تغییر کرده که زمستان امروز با زمستان دوره نوجوانی و جوانی ما تفاوت دارد. آن زمان کوه‌ها پر از برف و یخ بود و تا ماه سوم بهار اين وضعیت ادامه داشت؛ این وضعیت شهرها بود و روستاها خیلی بدتر بود. اما سالیان درازی است که این وضعیت مشاهده نمی‌شود و منبع تأمین آب رودخانه‌ها برف است که گاه در خود زمستان ذوب می‌شود. افغانستان نه‌تنها به معاهده و حق جمهوری اسلامی ایران توجه دارد، بلکه نظر به گرفتاری افغانستان در چهار دهه حتی نتوانسته خودش هم از این آب به‌طور مناسب استفاده کند. بر اثر جنگ‌ها سیستم آبیاری ما صدمه دیده و پروژه‌های جدیدی راه‌اندازی نشده و کشاورزان ما مجبور به مهاجرت به کشورهای متعدد شده‌اند. افغانستان حتی به صورت سنتی هم از آب نتوانسته استفاده کند؛ در نتیجه همه آب‌های افغانستان به کشورهای همسایه رفته است. اگر موضوع کم‌آبی مطرح است باید دلیل آن را در جای دیگري جست‌وجو کنیم نه در مدیریت افغانستان بر منابع آب و تصرف بر منابع آب.
‌با توجه به اینکه افغانستان در موضوع آب، موضع بالادستی دارد؛ آیا به راهکارهای عملیاتی مشترک در این حوزه اندیشیده‌اید تا ایالت نیمروز در افغانستان و استان سیستان‌وبلوچستان ایران از آن بهره‌مند شوند؟
به دنبال سفر دکتر ظریف و مذاکرات سودمند ایشان با مقامات افغانستانی، میان دو کشور توافق شد که پنج کمیته‌ مشترک بین دو کشور تشکیل شود؛ این کمیته‌ها همه عرصه‌های همکاری را دربر گرفته‌اند و یکی از این کمیته‌ها، کمیته آب است. این کمیته‌ها در کابل و تهران به طور متناوب جلسه دارند تا به توافق نهایی برسند. این توافقات نهایی پنج کمیته در نهایت به سند جامع همکاری بلندمدت میان دو کشور تبدیل می‌شود. این جلسات کمیته‌های مشترک شروع شده است. در خرداد ماه امسال جلساتی در تهران داشتیم كه حدود یک ماه این نشست در کابل برگزار شد و نشست سوم قرار است در تهران برگزار شود. این جلسات در فضایي صمیمی برگزار می‌شوند و نکات مورد بحث، کارشناسی می‌شود. اراده همکاری بین دو کشور موجود است و امیدواریم دو طرف به توافق مورد رضایت با همدیگر برسند.
‌یکی از مسائلی که در بین افکار عمومی مطرح است این است که به دلیل کشت مزارع خشخاش آب بیشتری مورد استفاده قرار می‌گیرد. به طوری که مردم سیستان به دلیل کم‌آبی مجبور به کوچ شده‌اند. چرا افغانستان منافع کوتاه‌مدت را انتخاب می‌کند؛ ارزش‌افزوده و میزان خسارت این راهکار را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ما متأثر هستیم از آسیبی که به محیط‌ زیست منطقه وارد شده است. ولی این آسیب همان‌گونه که متوجه اهالی عزیز سیستان‌وبلوچستان است، در آن طرف مرز هم شرایط بهتر از این نیست. دولت افغانستان در چند دهه اخیر وضعیت نامناسبی داشته است. اگرچه من متخصص کشاورزی نیستم ولی تا آنجا که می‌دانم مزارع خشخاش کمترین نیاز را به مصرف آب دارند. یکی از عواملی که مردم به کشت خشخاش روی می‌آورند گذشته از مسائل امنیتی و جنگ تحمیلی این است که این گياه کمترین آب را مصرف می‌کند؛ در شرایطی که خشک‌سالی بیداد می‌کند، این را یکی از گزینه‌های در دسترس می‌دانند که آب کمتری مصرف می‌کند.
‌به‌هرحال خشخاش ارزش‌افزوده‌ای برای مردم افغانستان دارد و آسیب‌هایی برای منطقه به‌خصوص ایران.
این بحث جداگانه‌ای است؛ قاچاق مواد مخدر ده‌ها میلیارد دلار سود دارد که مقدار بسیار ناچیزی از آن به کشاورزان افغانستان می‌رسد. مشکل در کاشت خشخاش نیست بلکه مشکل آن است که با ابزار صنعتی به مواد مخدر خطرناک تبدیل می‌شود. طبیعی است که در این مسائل افغانستان هیچ نقشی ندارد. افغانستان کشور محاط به خشکی است و ابزار صنعتی تبدیل این کشت، به محصولات صنعتی مخدر را ندارد. این مواد و صنایع شیمی در افغانستان تولید نمی‌شود. این از دریاها و اقیانوس‌ها و کشورهای متعدد گذشته و به افغانستان می‌رسد. مسئولیت این مسئله متوجه جوامع بین‌المللی است که چطور می‌گذارند این مواد تولید شود.
افغانستان معذوریت‌ها و مشکلات خود را دارد و این مشکلات از دید هیچ‌کس پوشیده نیست. چطور این کشورها که در طول و عرض این مسیرها قرار دارند، می‌گذارند وضعیت به اینجا برسد. ما کشورهایی را می‌بینیم که از نقطه‌نظر علمی، اقتصادی، ساختاری و سازمان‌های امنیتی مشکلی ندارند؛ ولی نتوانسته‌اند موضوع اعتیاد را کنترل کنند. اگر در بازار تقاضا نباشد، این مشکلات برطرف می‌شوند. افغانستان در فراورده‌های خشخاش نقشی ندارد و دولت افغانستان با تمام قدرت برای مبارزه با مواد مخدر آماده است؛ ولی اگر تلاش‌های همگانی نباشد، به نتیجه نخواهد رسید.
‌به نظر می‌رسد این گفته خیلی آرمان‌گرایانه است که بگوییم اعتیاد به‌طور صددرصد ریشه‌کن شود تا کشت محصولات ممنوع هم از بین برود. در حوزه حل مسئله آب در شرق ایران، می‌توان به راهکارهای عملیاتی اندیشید؛ مثلا می‌توان در غرب افغانستان چغندرقند کاشت و کارخانه‌های قند ایران در شرق که به دلیل کمبود آب با حداقل ظرفیت کار می‌کنند، فعال شود؛ آیا به این راهکارهای عملیاتی فکر می‌کنید؟

از گذشته‌ بارها درباره این موضوع بحث شده و الان به‌طور جدی روی این مسئله بحث می‌شود. در یکی از این کمیته‌ها، این بحث یکی از نکات برجسته‌ای است که در دستور کار دو کشور قرار گرفته است که برای مقابله با کشت خشخاش و قاچاق آن، چه باید کرد و کشت جایگزین چیست؟ این همکاری بین دو کشور در سطوح مختلف وجود دارد؛ ولی این مسئله این‌قدر بزرگ است که به همکاری بین‌المللی نیاز دارد. باید همکاری بین کشورهای تولیدکننده و کشورهای متقاضی نیز وجود داشته باشد. یکی از پیامدهای بد جنگ تحمیلی در افغانستان، همین است. وقتی افغانستان نهادهای دولتی، امنیتی، عدلی و قضائی فعال داشت، همه مناطق کشور زیر کنترل امنیتی قرار داشتند و این مشکلات را نداشتیم. شاید در آن دوران در سراسر افغانستان یک معتاد پیدا نمی‌کردید. در برخی از مناطق فقط در حد مصرف تریاک، کشت خشخاش بود؛ ولی یکی از پیامدهای ناگوار نزدیک به چهار دهه جنگ تحمیلی و مهاجرت‌ها، موضوع اعتیاد در افغانستان است. کشوری که یک نفر معتاد نداشت، ارقام وحشتناک از معتادان را در خود جای داده است. 
تروریستم در افغانستان
‌ حامد کرزی، رئیس‌جمهوری سابق افغانستان، در گفت‌وگویی از رشد و نفوذ داعش در افغانستان، به‌ویژه در شمال‌شرق و شمال‌غرب، جنوب، جنوب‌غرب و شرق منطقه شینواری و ننگرهار سخن گفته است؛ وضعیت تروریست‌ها در این منطقه چگونه است؟ 
در افغانستان بیش از ٢٠ گروه تروریستی بین‌المللی فعال هستند که هر عملیات عمدتا به نام داعش ختم می‌شود. داعش نیز با اقدامی داوطلبانه یا انگیزه‌های دیگری، مسئولیت این عملیات‌ها را بر عهده می‌گیرد؛ اما داعش به معنای آنچه در عراق و سوریه ظهور کرده، در افغانستان وجود ندارد. در افغانستان عمدتا همین ٢٠ گروه هستند که قبل از مطرح‌شدن نام داعش در آنجا فعال بودند و حالا هم فعالیت دارند. 
‌عمده‌ترین این گروه‌ها کدام هستند؟ 
اینها از طالبان گرفته تا القاعده، تشکل‌هایی از آسیای میانه، قفقاز، چچن، از گروه‌های پاکستانی و کشورهای خاورمیانه، از نقطه‌نظر ایدئولوژی، تفاوت چندانی ندارند؛ ولی در راه و روش آنها شاید تفاوت ناچیزی باشد. این مسئله‌ای است که افغانستان سال‌هاست با آن درگیر است. نقطه مشترک این گروه‌ها، این است که اینها برخاسته از خود افغانستان نیستند. همه این گروه‌ها از بیرون به افغانستان آمده‌اند. 
‌ یارگیری‌های تروریست‌ها بیشتر از میان مردم افغانستان است یا غیرافغان‌ها؟ 
گاه توانسته‌اند عضو‌گیری از داخل کشور داشته باشند؛ ولی منشأ و اساس اینها از نقطه‌نظر تشکیل، آموزش، تجهیز و تهیه برنامه در بیرون از افغانستان صورت گرفته است. با اطمینان كامل می‌گویم، اگر این دخالت بیرونی نبود و اگر از بیرون تروریست بین‌المللی به این منطقه نفرستند، افغانستان در چند ماه به این مسئله پایان می‌دهد؛ چون در داخل افغانستان عوامل و زمینه‌هایی نداریم که افراد، گروه‌ها یا تشکل‌ها و احزاب دست به سلاح ببرند. 
‌چگونه چنین اطمینانی می‌دهید؟ 
قانون اساسی و قوانین جاری افغانستان هیچ محدودیتی بر هیچ گروه سیاسی در نظر نگرفته است و هرکس اگر اشتهای قدرت دارد، می‌تواند دست به تشکیل حزب، گروه، انجمن و ائتلاف زده و وارد انتخابات‌های مختلف شود؛ از انتخابات ریاست‌جمهوری که مهم‌ترین انتخابات کشور است تا انتخابات مجلس تا انتخابات شوراهای استانی و محلی. ما زندانی سیاسی و زندانی رأی نداریم. هرکسی در بیان عقیده و نظر خود آزاد است و می‌تواند جریده، رادیو، تلویزیون و روزنامه خود را داشته باشد. در چنین اوضاعی، مبارزه مسلحانه هیچ توجیهی ندارد. وقتی شرایط قانونی و عملی مهیا باشد، نیاز به سلاح و خشونت نیست. بنابراین گروه‌های تروریستی زاده و مطیع بیرون هستند. با قرائت‌های انحرافی از دین، این گروه‌ها مذبوحانه به فرقه‌گرایی دینی در افغانستان دامن می‌زنند تا فضا را برای مردم ناامن ‌کنند. 
‌ چرا هنوز دولت وحدت ملی اقدام مؤثری برای دورکردن داعش انجام نداده است؟ 
دولت و مردم افغانستان همه‌روزه در جنگ با این گروه‌ها هستند؛ همه‌روزه نیروهای امنیتی ما در این پیکار تلفات دارند؛ تهدید این جنگ متوجه مردم افغانستان و همه کشورهای منطقه است. افغانستان نه‌تنها به خاطر خود، بلکه به نیابت از کل همسایگان در پیکار با گروه‌های تروریستي است. 
‌ ایران در مبارزه با داعش در میدان سوریه و عراق همکاری داشت؛ آیا ممکن است این همکاری بین ایران و افغانستان هم ایجاد شود؟ 
خوشبختانه یکی از عرصه‌های همکاری میان دو کشور همکاری در زمینه‌های امنیتی است. میان نهادها و ارگان‌های ذی‌ربط دو کشور تماس‌های مداومی وجود دارد. بدون شک از تجارب و رایزنی کشور برادر جمهوری اسلامی ایران در این عرصه همیشه استقبال شده است. 
‌نیروهای ناتو و نیروهای آمریکایی در افغانستان چه سهمی در سرکوب تروریست‌ها دارند؟ 
بار اصلی مبارزه با تروریست‌ها برعهده نیروهای امنیتی افغانستان است و نیروهای ائتلاف بین‌المللی نقش آموزشی، مشورتی و تجهیزاتی را بر عهده دارند. 
‌ وضعیت نیروهای امنیتی افغانستان در صورت خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان چگونه خواهد بود و چگونه این مبارزه را پیش می‌برند؟ 
این نیروها هرروز آب‌دیده‌تر می‌شوند و ان‌شاءالله به اهداف خود دست خواهند یافت. از سال ٢٠١٤ تاکنون نیروهای امنیتی افغانستان به تنهایی بار مبارزه با این گروه‌ها را به دوش گرفته‌اند. در مراحل مختلف این گروه‌ها عقب رانده شده‌اند. آنها می‌خواستند حداقل چند استان مهم را در اختیار گیرند مثلا در قندوز چندساعتی منطقه را در اختیار داشتند ولی در عمل نتوانستند موفق شوند. از سویی این تروریست‌ها بیشتر روی اهداف سهل و آسان سرمایه‌گذاری می‌کنند؛ مثلا در مساجد، تکایا، محافل عزاداری و عروسی و مراکز متعدد یا در مناطق دورافتاده در مراکز حضور مردم دست به عملیات انتحاری و بمب‌گذاری می‌زنند. این دستاوردی مهم برای آنها نیست ولی با راه‌انداختن ارعاب می‌خواهند به اهداف خود برسند. 
‌ در شرایط حاضر داعش در افغانستان پایگاه مشخصی دارد؟ 
خیر؛ گاه و بی‌گاه گروه‌های تروریستی حملات وحشیانه‌ای راه می‌اندازند و آبادی‌ها را آتش می‌زنند ولی در جایی دوام نمی‌آورند. هر جا که آنها ظهور می‌کنند نیروهای امنیتی افغانستان به دنبال آنها هستند. اینها متحرک هستند و در جایی که به‌لحاظ نظامی و استراتژیک اهمیت داشته باشد استقرار ندارند. 
‌در شینواری و ننگرهار چطور؟ 
در آنجا هم وضعیت همین است. 
‌شنیده می‌شود بین بخشی از طالبان و داعش اتحادی پیش‌ آمده است؟ 
بله درست شنیده‌اید، عمدتا آنچه در افغانستان به‌عنوان داعش شناخته می‌شود همان عناصر سابق طالبان است که پرچم سفید خود را به رنگ سیاه تغییر و نام خود را تغییر داده‌اند. البته گروه‌های چندملیتی هم در بین اینهاست. اینها در برخی جاها باهم تقابل دارند و در برخی جاها آتش‌بس کرده‌اند و در برخی مناطق همکاری می‌کنند. 
‌یکی از مسائلی که از سال‌های گذشته تاکنون در افغانستان مورد نظر بوده، فرایند صلح با طالبان است. موانع صلح دولت افغانستان با طالبان را حول چه محورهایی ارزیابی می‌کنید؟ 
دولت افغانستان سال‌هاست که برای رسیدن به صلح در افغانستان مذاکره و گفت‌وگو را در دستور و سرلوحه کار خود قرار داده است. ولی تاکنون پاسخ قابل‌ملاحظه‌ای از طرف مقابل ندیده است. علت این است که اینها اراده‌اي از خود ندارند و کسانی که از این گروه‌ها استفاده ابزاری می‌کنند هنوز قانع نشده‌اند که امنیت افغانستان به‌نفع آنهاست. 
‌بسیاری معتقدند صلح دولت وحدت ملی با گلبدین حکمتیار به معنی این است که دولت نتوانسته طالبان را به سمت میز مذاکره بکشاند. 
خواست اصلی دولت افغانستان این است که در میز مذاکره و از طریق گفت‌وگو راه‌حلی برای مشکلات پیدا کند. این به اراده طرف مقابل بستگی دارد وگرنه دولت در فکر صلح است. این اراده مربوط به کشورهایی است که این گروه‌ها را تأمین هزینه می‌کنند. آنها باید قانع شوند که ادامه ناآرامی در افغانستان دامن آن کشورها را هم خواهد گرفت. تا زمانی که این کشورها به این باور نرسند مشکل ادامه خواهد داشت ولی نیروهای امنیتی افغانستان و مردم افغانستان هر روز با تجربه‌تر و مصمم‌تر در برابر تروریست‌ها ایستادگی می‌کنند. 
‌ حامد کرزی، رئیس‌جمهوری سابق افغانستان، دلایل ناامنی‌های اخیر افغانستان و حملات تروریستی در این کشور را نتیجه سیاست‌های نادرست آمریکا می‌داند. چرا؟ 
در افغانستان اظهارنظر برای هر شخصیت سیاسی و تشکل‌ها آزاد است؛ این زمزمه‌ها در هرجایی شنیده می‌شود؛ نه‌تنها در افغانستان، بلکه در عراق و سوریه هم این صداها شنیده می‌شود ولی اسناد موجهی ارائه نشده است. آنچه مسلم است، این است که این گروه‌ها به لحاظ پایگاهی، مالی و تجهیزاتی وابسته به بیرون هستند. مردم افغانستان در این ٤٠ سال می‌دانند جنگ یعنی چه، تأمین منابع مالی این جنگ از عهده مردم منطقه برنمی‌آید و این یعنی حمایت خارجی است که اینها را تأمین هزینه می‌کند. 
سیاست داخلی افغانستان
‌دو سال است که دوره کاری پارلمان افغانستان پایان یافته است و دولت نتوانسته انتخابات برگزار کند. دلیل این تأخیر چیست؟ 
عوامل متعددی در آن دخالت دارد؛ مانند عوامل لجستیکی؛ مانند تأمین هزینه انتخابات، برگه‌های رأی، کارت‌های شناسایی و تأمین امنیت و... . باید این مشکلات را آسیب‌شناسی کرده و آنها را حل کنیم تا در آینده دچار مشکلات نشویم. 
‌ حکومت وحدت ملی در افغانستان نزدیک به سه سال است که به قدرت رسیده است که نتیجه آن تقسیم برابر‌ قدرت میان رئیس‌جمهوری و رئیس اجرائی کشور است که جان کری، وزیر خارجه سابق آمریکا آن را پیشنهاد داده است. آیا این تأخیر به اختلاف میان کاخ ارگ و کاخ سپیدار مربوط می‌شود؟ 
خوشبختانه اختلافی وجود ندارد و همکاری کامل وجود دارد. رئیس‌جمهوری و رئیس اجرائی کشور اگر هر روز نباشد، حداقل هفته‌ای چند بار با همدیگر دیدار دارند؛ در سطح کابینه و در سطح جلسه شورای امنیت ملی و در مواردی که موضوع ایجاب می‌کند، این دیدارها صورت می‌گیرد. در مجموع اگر اختلافی وجود دارد، اختلاف دیدگاه است که در جلسات مطرح می‌شود و هر تصمیمی که در جمع گرفته می‌شود، تصمیمی نهایی و عملی است. 
‌ گفته می‌شود آقای عبدالله عبدالله، به نظارت نهادهای بین‌المللی تأکید دارد ولی رئیس‌جمهوری افغانستان با این دخالت مخالفت می‌کند و این دلیل به‌تأخیرافتادن انتخابات پارلمان است؟ 
مسئله اصلا این‌گونه نیست که بیان می‌کنید؛ در انتخابات قبلی مشکلاتی پیش آمد و دولت نمی‌خواهد این مشکلات دوباره تکرار شود. کمیسیون‌های برگزارکننده انتخابات باید درست سازمان‌دهی شوند؛ کمبودها از بین برود و رأی‌دهندگان شناسایی شوند و بعد از انجام این کارهای فنی انتخابات برگزار شود. البته مسئله امنیتی هم در این تأخیر دخالت دارد اما مانع عمده نیست. نیروهای امنیتی اطمینان داده‌اند که می‌توانند انتخابات را در امنیت برگزار کنند؛ همان‌طوری که انتخابات ریاست‌جمهوری هم تحت‌تأثیر مسائل امنیتی نبود. 
‌در هفته‌های کذشته شاهد تأسیس «شورای عالی نجات افغانستان» بودیم که اشخاصی مانند «عطا محمد‌نور»، والی بلخ و رئیس اجرائی حزب جمعیت اسلامی، «ژنرال دوستم»، معاون اول ریاست‌جمهوری، «محمد محقق»، معاون دوم ریاست اجرائی دولت افغانستان در آن حضور دارند؛ بسیاری از مفسران و تحلیلگران، پایه‌گذاری این جریان را مترادف تشکیل یک اپوزیسیون داخلی علیه «محمد اشرف‌غنی» ارزیابی کردند و عده‌ای دیگر نگاه مثبت به آن دارند. فلسفه تأسیس این شورا چیست؟ 
همان‌طوری که گفتم در افغانستان تشکیل احزاب، انجمن و ائتلاف آزاد است؛ شورای نجات افغانستان هیچ‌وقت نگفتند که به‌خاطر ضدیت با دولت دست به چنین کاری زده‌اند؛ بلکه هدف خود را همکاری با دولت و اصلاحات در دولت و کشور عنوان کرده‌اند. اینها بارها تأکید کرده‌اند که جزء دولت هستند و برای تقویت و ثبات دولت تلاش می‌کنند. 
‌این افراد از نزدیکان دکتر عبدالله هستند؛ آیا این ائتلاف مورد تأیید خود ایشان هم است؟ 
این افراد در نخستین بیانیه خود و بیانیه‌های دیگر اعلام کرده‌اند که در فکر تضعیف دولت نیستند و به تقویت دولت و اصلاحات در دولت تلاش می‌ورزند. 
‌چرا باید شورای عالی نجات در کشور ترکیه تشکیل می‌شد؛ آیا این به‌دلیل محدودیت برای آنها و تبعید ژنرال دوستم به ترکیه نبود؟ 
آنها بیانیه اولیه را در ترکیه خوانده‌اند ولی در آن جمع گفته شده که تشکیل اساسی آن شورا در داخل افغانستان خواهد بود. 
‌حزب اسلامی گلبدین حکمتیار، یکی از سازمان‌یافته‌ترین احزاب افغانستان است که ممکن است بنابر نزدیکی‌اش با اشرف‌غنی در آینده در انتخابات پارلمان نقش بالاتری ایفا کند. آینده، نقش، نفوذ و جایگاه حزب حکمتیار را با توجه به نوع تقسیم‌بندی‌های داخلی و نوع نگرش به مسائل افغانستان چگونه می‌بینید؟ 
این دو بخش دارد؛ یکی مشی صلح‌طلبانه دولت افغانستان است که دستیابی به صلح را در اولویت و سیاست و استراتژی خود قرار داده است. رسیدن به صلح با جناب حکمتیار و حزب اسلامی که از احزاب قدیمی و جهادی افغانستان است، نمونه این مشی و اراده سیاسی است. من فکر نمی‌کنم با این صلح موازنه قدرت در افغانستان تغییری جدی در پی داشته باشد. این حزب با شاخه‌هایی که داشت، در همه انتخابات گذشته حضور داشت. الان هم حزب اسلامی در دولت حضور دارد. البته حق طبیعی هر حزبی است که در پارلمان یا کابینه نماینده داشته باشند. البته ائتلاف‌های سیاسی در افغانستان سیال است؛ ممکن است گروهی در انتخابات موضعی اتخاذ کند که متفاوت با موضع قبلی آن بوده باشد.
‌نوع نگاه کنونی حزب اسلامی حکمتیار به مسئله زنان و مسائل نظامی، سیاسی و امنیتی دولت کابل چه بود؟ 

کسانی که با دولت همکاری می‌کنند، باید یک شرط را قبول کنند و آن احترام به قانون اساسی افغانستان است؛ در قانون اساسی به حقوق همه شهروندان زن و مرد توجه شده است. هر کسی در میدان سیاسی افغانستان فعالیت می‌کند، باید به این قانون احترام بگذارد. این اصول غیرقابل تغییر است. البته حزب آقای حکمتیار هم هیچ‌وقت موضع ضدزن نداشتند. 
‌یکی از انتقادهای داخلی به دولت وحدت ملی در افغانستان تک‌قومی‌کردن دولت است؛ چقدر مسئله قومیت‌ها در کنار مسئله فرقه‌گرایی می‌تواند آینده افغانستان را تحت‌تأثیر قرار دهد؟ 
مسائلی که مبنای قومیتی داشته باشد، در قانون اساسی و قوانین جاری افغانستان جایگاهی ندارد. البته در هر جامعه‌ای گروهی یا حزبی می‌تواند در اقلیت باشد ولی این به معنی حذف آن گروه نیست. در سطح حکومتی و تصمیم‌گیری شاهد هستیم که رئیس‌جمهوری بارها در مناسبات متعدد روی این نقطه تأکید کرده‌اند که هیچ افغان از افغان دیگري کمتر نیست و هیچ افغانی از افغان دیگر برتر نیست. قوانین افغانستان راه را بر همه شهروندان باز گذاشته تا فعالیت سیاسی و مدنی داشته باشند. 
‌در قانون اساسی افغانستان دو زبان پشتو و فارسی دری به رسمیت شناخته‌ شده است. ولی اخیرا با پایین‌آوردن تابلوی دانشگاه کابل و تغییر کلمات فارسی در این تابلو به پشتو به نظر می‌رسد فارسی‌زدایی در دستور کار قرار گرفته است. 
ما در افغانستان زبان‌ها و قومیت‌های متعددی داریم. در قانون اساسی به تعدادی از این زبان‌ها اشاره ‌شده است ولی دو زبان فارسی و پشتو در سطح کل کشور زبان رسمی هستند. در میان پشتون‌ها تعداد عظیمی وجود دارند که زبان خانوادگی آنها فارسی است. ما شعرا، نویسندگان و مشاهیر نامدار و باافتخاری داریم که پشتون هستند و آثار و شهرت آنها به زبان دری یا فارسی است. زبان فارسی‌ زبان تاریخ، فرهنگ و مشاهیر افغانستان است. افغانستان در انتشار این زبان در آسیای میانه و هندوستان نقش اساسی داشته است. افغانستان به فارسی افتخار می‌کند؛ البته ممکن است که افرادی نظرات دیگری داشته باشند ولی این افراد در اقلیت هستند. نگاه اکثریت این است که در سیستم رسانه‌ای و رسمی افغانستان فارسی بیشترین کاربرد را دارد. فارسی قرن‌ها زبان تفاهم بین‌الاقوامی در کل منطقه بوده است. 
‌در چه صورتی ممکن است مسئله زبان دری یا پشتو محل تنش و اختلاف‌نظر در افغانستان شود؟ 
تنش در کار نخواهد بود. برداشت‌های مختلف از نص قانون می‌شود. برخی به این نظر‌ند که اصطلاحات جاافتاده را تغییر ندهند. 
‌گفته می‌شود این تصمیم‌ها ریشه در فارسی‌ستیزی در افغانستان دارد که این مسئله نتیجه سیاست‌های مهار نفوذ ایران در منطقه و به خواست مخالفان ایران مانند عربستان اتفاق می‌افتد؟ 
من با این دید موافق نیستم؛ زبان فارسی از ایران به افغانستان صادر نشده است، بلکه ریشه در تاریخ و فرهنگ و هویت افغانستان دارد. افغانستان به‌عنوان مهد زبان فارسی مطرح است. این زبان مولاناست که زادگاهش بلخ است و زبان فردوسی که در غزنه بوده است؛ این زبان رودکی سمرقندی و سنایی غزنوی و عمر خیام و سعدی و حافظ است که همه به حوزه پهناور فرهنگ فارسی مربوط می‌شوند و افغانستان از مراکز اصلی این زبان و فرهنگ است. 
‌با توجه به اولین سفر اشرف غنی بعد از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری به عربستان و با توجه به همراهی او در حمایت از سیاست‌های عربستان در قبال یمن گفته می‌شود که در نتیجه نزدیکی این دو کشور درنهایت ممکن است عربستان بخواهد بر رابطه ایران-افغانستان تأثیرگذار باشد. 
افغانستان کشور مستقلی است که در چارچوب منافع ملی خود با کشورها رابطه برقرار می‌کند. افغانستان می‌خواهد محل ائتلاف یا همکاری قدرت‌های منطقه‌ای باشد نه محل تقابل کشورها علیه همدیگر. ما نشان داده‌ایم با وجود اینکه ایران با آمریکا رابطه ندارد و آمریکا در افغانستان حضور دارد که نتیجه حوادث یازدهم سپتامبر است، ایران همچنان کشوری برادر، دوست و همسایه و هم‌فرهنگ افغانستان باقی بماند. ما نمی‌توانیم برای ایران بدیل دیگری داشته باشیم. در شرایط فعلی به دلایل امنیتی، آمریکا در افغانستان حضور دارد ولی این در روابط ما با ایران تأثیر منفی نداشته است. سیاست افغانستان این است که رابطه با همسایه‌ها در اولویت قرار دارند. ما در مرحله دوم می‌خواهیم با کشورهای اسلامی ارتباط داشته باشیم. ما خواهان دوستی کشورهای اسلامی با هم هستیم و اگر در این راه بتوانیم کاری انجام دهیم با کمال میل آماده همکاری هستیم. ما نمی‌خواهیم شریک دامن‌زدن به اختلافات میان کشورهای اسلامی باشیم. دکتر اشرف غنی نزدیک به سه سال است که رئیس‌جمهور افغانستان است و در این مدت سه بار به تهران سفر داشته است. در مورد مسئله یمن هم این اختلاف دیدگاه به معنای تقابل یا گرفتن جانب طرف درگیر نبود. موضع‌گیری رئیس‌جمهور به معنای این بود که وحدت و همبستگی دنیای اسلامی و امنیت حرمین شرفین مورد توجه باشد و کسی با این مسئله مخالف نیست.


Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 42

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/afghanemba/domains/afghanembassy.ir/public_html/templates/sj_worldnews/html/pagination.php on line 48
  • افغانستان
  • قوانین افغانستان

سؤالات متداول

برای دریافت پاسپورت چه مدارکی لازم است؟

تمامی اتباع افغانستان مطابق قوانین ملی از جمله قانون پاسپورت مستحق دریافت پاسپورت برای مسافرت به

ادامه...

پروسه ثبت شرکتهای خارجی در افغانستان چگونه است؟

اتباع کشورهای خارجی که علاقمند به سرمایه گذاری و ثبت شرکت خدماتی و یا تجارتی و یا هم باز نمودن

ادامه...

چگونه می توان نکاحنامه دریافت کرد؟

مدارک مورد نیاز جهت صدور نکاح خط:

 

ادامه...

چرا به سوالات طرح شده پاسخ داده نمیشود؟

آن دسته از بازدیدکنندگان سایت که تمایل دارند پاسخ سوالاتشان را دریافت نمایند میتوانند به قسمت تماس

ادامه...

روال تأیید اسناد و مدارک تحصیلی چگونه است؟

مدارک و  اسناد تحصیلی که ممهور به مهر وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی افغانستان و یا جمهوری اسلامی

ادامه...

برای دریافت ویزه افغانستان چه باید کرد؟

متقاضیان ویزه جمهوری اسلامی افغانستان میتوانند جهت دریافت فورم و طی مراحل درخواست ویزه از شنبه الی

ادامه...

آیا مهاجرین افغان بیمه میشوند؟

حاضرین در سایت

ما 86 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

نشانی

تهران - عباس آباد - خ پاکستان - نبش کوچه چهار پلاک 2    

 تلفن : 88737050 - 5040 8873             فکس: 88735600                  ایمیل: info(at)afghanembassy.ir

 

لینکهای مرتبط با ما